Oh Parijs mijn tweede thuis…wat heb ik je gemist. Maar morgen is het zover, we worden weer herenigt. Met je prachtige kleine straatsteentjes die mij een plezierig pittoresk gevoel geven en je betoverende lichtjes die over mij waken. De geur van versgebakken macarons komt mij tegemoet terwijl ik ‘La vie en rose’ op de achtergrond hoor…
Uhm… wacht even hoor volgens mij draaf ik wat door. Dit gebeurt dus altijd als ik meer dan een paar maanden niet in mijn land van herkomst ben geweest, en ik heb het dan specifiek over de stad Parijs. Ik ga het ophemelen! Laatste keer dat ik het checkte was er geen verschil tussen de pittoreske tegeltjes van Parijs en een irritante schots & scheve tegel van de dam in Amsterdam. De romantisch lichtjes zoals je die in SATC ziet zijn nooit ergens te bekennen en ‘come to think of it’, ik lust helemaal geen macarons! ‘La vie en Rose’ heb ik volgens mij in mijn levendige fantasiewereld toegevoegd voor het ultieme ‘movie-fake’ Parijs gevoel.
‘Om maar niet te beginnen over mijn poriën die aan het einde van de dag verkracht zijn door de giftige gassen van de stad’
Nee de stad is zeker niet de stad van de romantiek. Sacherijnige Fransozen (al zeg ik het zelf) die altijd haast hebben en schelden in elke zin, autobestuurders die al drie uur in de file staan (al scheldend uiteraard) en een zielig verroest ding dat nog maar een schaduw van de eens zo trotse Eifeltoren voorstelt. Om maar niet te beginnen over mijn poriën die aan het einde van de dag verkracht zijn door de giftige gassen van de stad. Het zwart blijft maar uit je gezicht stromen, welke foam-wash je ook gebruikt.
‘Een flirt met de getrouwde buurman is toch hartstikke onschuldig?’
En toch ben ik verliefd op deze scheldende, verroeste, porieverkrachtende stad! Want ondanks alles is het de charmantste een meest levendige stad van de wereld. De sacherijnige Fransozen helpen mij altijd met mijn koffer bij elke trap of barricade die ik tegenkom (serieus dit gebeurt echt elke keer). Mensen beginnen pas na het werk echt te leven en gaan elke avond de deur uit. Je bent in Parijs geen alcoholist als je in de middag al aan de martini gaat en elke avond wijntjes bij je maaltijd neemt (viva la france) en hoe belachelijk het ook klinkt de vrouwen in Parijs hebben echt de ‘Je ne sais quoi’ factor. Ze zijn pittig en goedgebekt maar weten precies wanneer ze een zacht meisjes stemmetje moeten opzetten. Ze zien er ‘naturel’ uit (alsof ze er geen moeite voor doen) terwijl de kastjes in de badkamer vol met crèmepjes en poedertjes het tegendeel bewijzen (geen enkele Parisienne die daarop bezuinigd!). Maar bovenal hebben ze humor. Deze kokette dametjes nemen zichzelf niet al te serieus, een flirt met de getrouwde buurman is toch hartstikke onschuldig?
Natuurlijk is de belangrijkste reden dat ik van mijn stad houd; de mode. Voor de lucky basterds onder ons heb je een groot scala aan designer winkels en franse boetiekjes. Maar waar ik echt van geniet is in een gebied dat ik nog niet ken (geloof me ik heb nog lang niet alles ontdekt) alle zijstraatjes afspeuren naar kleine winkeltjes die aparte ringen verkopen of prachtige pumps voor een schijntje. Daar kick ik dus echt op!
Oh Parijs mijn tweede thuis…wat heb ik je gemist.
